|
|
Najlepsze oferty!
Humor!
Milicjant pyta w ksiegarni wlasnie:
Czy jest Pan Tadeusz?
Sprzedawczyni wola na zaplecze:
Panie Tadziu, przyszli po pana!...
A Polish plane crashed over a cemetary. So far rescue workers have found
11500 bodies !
Mosiek wpada do mieszkania i przylapuje swoja zone na goracym uczynku.
Zona Moska nie traci glowy i pyta ze zdumieniem:
- Mosiek, ty tutaj? To z kim ja leze w lozku?
- Dlaczego pozwana podrapala meza? Czyzby nie wiedziala, ze maz to
glowa rodziny?
- To juz nie wolno podrapac sie po glowie ?
- Czesc stary, jak ci leci?
- Swietnie. Otworzylem sklep jubilerski.
- Jak?
- A no normalnie. Wytrychem.
Mloda zona do meza przy sniadaniu:
- Wiesz, kochanie, dzisiejszej nocy snilo mi sie...
Maz wzdycha, wstaje od stolu i pyta:
- Ile ci na to potrzeba?
*Grozba*
Gdansk. W pewnej willi na ulicy Polanki.
Lech do Danusi:
- Danka, ostatnio dostaje listy z pogrozkami.
- Lechu to zawiadom Policje i UOP.
- Niestety nic nie pomoze. Nadawca jest Urzad Skarbowy II w Gdansku.
creation2
And on the seventh day, He exited from append mode.
- Chcialbym, synu, zebys mnie kochal.
- Alez tato, ja cie bardzo kocham!
- No to idziemy do lozka.
"Mrowisko"
Dwie mrowki ze szczytu wiezowca obserwuja glowna ulice w godzinach
szczytu. Po chwili jedna mowi:
-A mowilam, zeby opatentowac mrowisko!
Opisy gg!
Serce płacze, dusza łka. Płyną łzy i cisza gra...
Pij drinki bedziesz Sexi :D:D:D
Co to jest "nic"? - Pół litra na dwóch.
Carpe diem - życie jest krutkie...
Kto Kocha sercem ten Cierpi duszą Tam gdzie jest miłość Cierpienia być
SSIJ CIPE I NIE ŚIORBAJ
nie ma za mną nic a przede mną przedmiot pożadania
Mikołaj Kopernik to stary piernik mieszka w Toruniu i ma kukumamuniu:P
If you want be a sexy you must drink a lot of pepsi :D
N!gdy n!e jest s!e samotnym majac gumowa kaczuszke :P:P:P
Strefa gracza...!
Wiedza powszechna!
Europa. Warunki naturalne. Ukształtowanie powierzchni.
Europa. Warunki naturalne. Ukształtowanie powierzchni. Najbardziej rozczłonkowana część świata; dł. linii brzegowej (bez wysp) ok. 38 tys. km; półwyspy stanowią ok. 25% pow. (największe: Skandynawski, Iberyjski, Bałkański, Apeniński, Kolski, Jutlandzki, Krymski, Bretoński), wyspy ponad 7,0% (W. Brytania, Islandia, Irlandia, W. Północnej Nowej Ziemi, Spitsbergen, W. Południowa Nowej Ziemi, Sycylia, Sardynia, Korsyka, Kreta); średnia wys. 292 m; najwyższy szczyt Mont Blanc, 4807 m; najniższy punkt na wybrzeżu M. Kaspijskiego — 27 m p.p.m. (1995); blisko 74% pow. leży poniżej 300 m, tylko nieco ponad 5% powyżej 1000 m. We wschodniej części Niz. Wschodnioeuropejska — jeden z największych obszarów nizinnych Ziemi; ponadto niziny występują w strefie przybrzeżnej w zachodniej i środkowej E. oraz przedgórskich obniżeniach (Niz. Padańska, Niz. Środkowodunajska). Formy terenu nizin E. Środkowej i Wschodniej są związane ze zlodowaceniami plejstoceńskimi, które kilkakrotnie objęły duż...romańska sztuka,
romańska sztuka, romanizm, styl w dziejach sztuki eur. występujący między sztuką przedrom. a gotycką. Pierwsza wielka formacja stylowa dojrzałego średniowiecza, ogarniająca całą podporządkowaną rzymskiemu Kościołowi Europę, sięgająca też na Bliski Wschód (wyprawy krzyżowe); wyrósł na podłożu sztuki karolińskiej, przedrom. (w Niemczech — ottońskiej) i bizant., częściowo także sztuki islamu. Sztuka rom. była gł. sztuką sakralną, jej ośr. były klasztory (benedyktynów, cystersów, norbertanów, kanoników regularnych) i stolice diecezji, na rozwój sztuki wpływał też patronat cesarstwa (w Niemczech) i panów feud.; kościoły, symbolizujące Królestwo Boże miały programy treściowe przekazywane przez rzeźbę arch. i uzupełniane przez malarstwo ścienne; materiałem budowlanym był starannie obrobiony cios kam., tworzący grube mury o niewielkich otworach przesklepianych półkoliście; w świątyniach, przeważnie bazylikowych, przejrzysty układ spiętrzonych brył o określonej hierarchii; wnętrza, z ar...
Encyklopedia!
JUGOSŁOWIAŃSKA SZTUKA
Jugosłowiańska sztuka, kościół św. Vlaha, Dubrownik, XVIII w.
Jugosłowiańska sztuka, Madonna z dzieciątkiem, XIV w.
nazwą tą określa się sztukę rozwijającą się na terenach republik byłej Jugosławii, tzn.: Serbii, Chorwacji, Macedonii, Słowenii, Bośni, Hercegowiny i Czarnogóry. Najstarsze zabytki: pozostałości prehistorycznego osiedla Lepenski Vir, 8000-7000 p.n.e., odkryte 1965-67 w przełomie Dunaju (Żelazna Brama); neolitowe cmentarzysko na płaskowyżu Glasinac w Bośni, z przedmiotami także z epoki brązu i żelaza; neolityczna osada w miejscowości Vinča. Od VI w. p.n.e. rozwijała się na Płw. Bałkańskim kultura grecka, zwł. na wybrzeżu Adriatyku (Korčula, Trogir) oraz w Macedonii; od II w. p.n.e. rozwijała się kultura rzymska - powstawały liczne grody (m.in. Lublana, Celje, Osijek, Belgrad, Skopje, Ohrid) i graniczne twierdze (tzw. limesy), najcenniejsze zabytki z tego okresu to: pałac Dioklecjana w Splicie (III-IV w.), amfiteatry w Puli i Solinie, teatr i inne budowle w Stobi, bazyl...BELGIJSKA SZTUKA
Sztuka belgijska: René Magritte, Spadanie, 1953
sztuka rozwijająca się po utworzeniu niepodległej Belgii (1830), stanowiąca kontynuację sztuki flamandzkiej; w architekturze od 1840 panował eklektyzm, gł. przedstawiciel: J. Poelaert (Pałac Sprawiedliwości w Brukseli). Wybitnych przedstawicieli miała belg. secesja (Modern Style), której gł. ośrodkiem była Bruksela: V. Horta, P. Hankar, T. van Rijsselbergh, H. van de Velde; ci architekci stali się potem pionierami modernizmu w Belgii (H. van de Velde przyczynił się do rozwoju funkcjonalizmu nie tylko w Belgii, ale także w innych krajach eur., zwł. w Niemczech). Malarstwo belg. w 1. poł. XIX w. tworzyli: G. Wappers, A. Wiertz, H. de Braekeller, H. Leys; w 2. poł. XIX w. silny był nurt realistyczny, malarstwo pejzażowe (G. Fourmois), rodzajowe (J.B. Madou), animalistyczne (J. Stevens), działają barbizończycy, m.in. E. Huberti. Impresjonizm belg. ma cechy lokalne, E. Claus, P. J. Clays, L. Artan, T. Baron przetwarzali idee franc. twórców....
Wielka literatura!
olana. I nie podnosząc się, wsparłszy czoło o ołtarz, mówił głośno: - Domine, non sum dignus...
Msza nie dobiegła końca, gdy nowa wiadomość podniosła całe Sedelniki na nogi: odkryto zabójstwo Nawrockiego. Natychmiast zaalarmowano wszystkie okoliczne posterunki. Doraźna wizja lokalna w niczym na razie nie rozjaśniła tajemniczych okoliczności zbrodni. Dopiero po paru godzinach, na drodze prowadzącej do domu starej Rakowej, przy samym płocie, znaleziono kobiecą chustę. To odkrycie zaprowadziło policjantów do szynku Litowki. Annę zastano ubraną, a jej rzeczy zapakowane do drogi. Od razu przyznała się, że znaleziona chustka jest jej własnością. Chciała dalej mówić, ale już jej nie słuchano. Z Litowką poszło trudniej. Ledwie spostrzegł zbliżających się do domu policjantów, uciekł na górę i zabarykadował się w pokoju. Nie chciał otworzyć. Gdy włamano się do środka, zaczął strzelać. Ale tylko jednego policjanta zdążył ranić. Zaciął mu się rewolwer. Bronił się jeszcze, wreszcie obezwładniono g
ł odpowiedzieć: Jestem tutaj. Bał się jednak wołaniem zdradzić miejsce, w którym się znajdował. Był sam. Tamte kroki oddalały się, cichły nieporadnie i lękliwie. - To wszystko dokładnie pamiętał. Lecz kim był ten ktoś porzucony w ciemnościach? Czuł, że za chwilę i to będzie wiedzieć. Myśl jego pracowała w skupionym natężeniu. Jeszcze sekunda. Już prześwituje coś wśród mroku...
Nagle targnął nim niepokój. I w tej samej chwili, jakby pod wpływem gwałtownego bólu zadanego z zewnątrz, obudził się. Usiadł. Nie zdążył zupełnie wytrzeźwieć, gdy nowe uderzenie niepokoju poderwało go z łóżka. Serce biło mu szybko i nierówno, głowę rozsadzał szum, całe ciało miał zlepione potem. Natychmiast poczuł dreszcze. Sięgnął więc machinalnie po kołdrę, ale ponieważ zsunęła się na podłogę, podciągnął ją ociężałą ręką na kolana i dalej siedział na brzegu łóżka, zgarbiony, z głową wtuloną pomiędzy ramiona, szczękając zębami.
Dokoła leżała ciemność i cisza. Wtem skrzypnęło w kącie.
- Kto tu? - spytał cic
że czasu protestować ani się zastanawiać, gwałtownie usiłowałam opanować drżenie rąk i szczękanie zębów, przyjść do siebie, odzyskać odrobinę równowagi, w najbliższej perspektywie mając jazdę po lesie bez świateł i to tak, żeby mnie nie było słychać. Posłusznie wsiadłam do garbusa, odruchowo skręciłam na najtwardszy teren, Marek przepchnął mnie aż do zakrętu alejki i wskoczył w biegu. Mój silnik po remoncie pracował niezwykle cicho. Ruszyłam nieco ostrzej, niż zamierzałam, ponieważ noga na gazie też mi się trzęsła, cudem zapewne nie trafiłam w drzewo i znalazłam się na szerszej drodze, odgrodzona od wydarzeń w jarze dużą ilością krzewów i zarośli.
- Zapal światła, już możesz - powiedział Marek. - I nie wjeżdżaj na parking.
Spełniałam jego polecenia posłusznie i bez słowa nie z przyczyny anielskiej uległości charakteru, a wyłącznie dlatego, że na razie nie byłam zdolna do żadnego oporu. Samo oddychanie wydawało mi się dostatecznie uciążliwe, nie mówiąc o prowadzeniu samochodu. Pierwsz
|
- Nic nie szkodzi, zaczekam.
Z tyłu, od strony kuchni, padał blask lampy. Dopiero teraz, w tym półcieniu Ksienia poznała Gejżanowskiego. Z miejsca zakrzatnęła się.
- A, to panycz! Proszę wejsć. Niech panycz zaczeka. Zaraz zaswiecę.
Wszedł za nia do srodka, a Ksienia truchcikiem pobiegła do kuchni. Wróciła z lampa.
- Tędy, o niech tędy panycz idzie, tu sobie w pokoju panycz zaczeka. Księdza proboszcza tylko patrzyć...
W pierwszej chwili Seweryn nie dostrzegł Michasia. Dopiero, kiedy Ksienia wysunęła się na srodek i swiatło lampy ogarnęło cały pokój, zobaczył chłopca stojacego pod sciana przy oknie.
Tymczasem Ksienia, postawiwszy lampę na stole, dyskretnie się wycofała. Seweryn poczuł się trochę nieswojo. Stał w płaszczu, z czapka w ręku, udawał, że rozglada się po pokoju, w rzeczywistosci jednak niczego nie widział, ciagle bowiem czuł na sobie uważny i nieufny wzrok chłopca. Czegóż on mi się tak przyglada, ten smarkacz? - pomyslał ze złoscia.
Nagle zwrócił się w tamta stronę i udał zdziwienie.
- O, widzę, że nie jestem sam!
Michas stał ciagle pod sciana, nie spuszczajac oczu z Gejżanowskiego.
Teraz dopiero Seweryn zorientował się, kim jest mały. Słyszał, że proboszcz ma wychowanka, ale sam tylko raz jeden widział Michasia. Było to jeszcze przed rokiem, którejs niedzieli. Chcac zatrzeć drobne, lecz nieprzyjemne starcie z ojcem, wybrał się wówczas przykładnie na sumę. Jeżeli kiedykolwiek bywał na nabożeństwie, zatrzymywał się zawsze przed kosciołem. Tym razem, ponieważ padał deszcz, wszedł do srodka. Nie miał zamiaru zapuszczać się głęboko, ale stojacy przy wejsciu chłopi zaczęli rozstępować się, musiał więc, nie chcac zwracać na siebie uwagi, dojsć do ołtarza. Jak każdy, kto nie uczestniczy w nabożeństwie, przypatrywał się rozmaitym twarzom. Między innymi, już pod koniec sumy, zwrócił jego uwagę chłopiec służacy do mszy. Zadziwił go wówczas przez chwilę niezwykła czystoscia i niewinnoscia spojrzenia. Czuło się, że ten kilkunastoletni dzieciak z głębokim i niefałszowanym przejęciem towarzyszy księdzu.
Seweryn odsunał od stołu krzesło i usiadłszy, wygodnie się rozparł.
- To ty jestes wychowankiem proboszcza, tak?
Michas skinał głowa.
- A kto ja jestem, to chyba wiesz? Co, nie wiesz? Żartujesz! Naprawdę nie wiesz? A to zabawny z ciebie chłopak! Cos podobnego! Przecież tutaj najmniejsze dziecko powie ci, kim jestem. Nigdy mnie nie widziałes?
- Widziałem - odparł cicho.
- No więc?
- Ale nie znam pana.
- Jak to, widziałes i nie znasz? Poczekaj, poczekaj...
Rozesmiał się Ogarniało go coraz większe podniecenie, ów niepokój, który zawsze się w nim odzywał, gdy wiedział, że zło może być posłuszne jego woli, kiedy mógł je obserwować w zwolnionym działaniu, w saczeniu się kropla po kropli, podobne truciznie pozornie kuszacej, a dopiero po chwili zniekształcajacej rysy twarzy. Przypomniało mu się, że ulubionym jego zajęciem w latach chłopięcych było mordowanie wszystkich napotkanych po drodze stworzeń: muchy odarte ze skrzydeł wbijał na szpilkę i trzepocace się podpalał, rozdeptywał motyle, ostra laska przygważdżał żaby, zabijał jaszczurki i swierszcze, rozkopywał i burzył mrowiska. Kiedy w dwunastym roku życia otrzymał od ojca flower, rozpoczał systematyczne tępienie wiewiórek. Najwięcej jednak zadowolenia dał mu pewien dzień póznego lata, gdy przyczaiwszy się w rowie koło słupów telegraficznych zastrzelił jaskółkę. Po raz pierwszy odczuł wówczas cierpka radosć towarzyszaca łamaniu uswięconych zwyczajów.
I w tym momencie pomyslał, że niedaleka być może jest chwila, kiedy w Michasiu, z pewnoscia nie splamionym dotychczas żadnym brudnym uczynkiem, odezwie się okrucieństwo. Kogóż może to ominać? Kogo stać, aby zdołał wyłamać się z ogólnego prawa natury? Gdyby nie lęk przed dorazna kara, któż by nie zabijał, kto umiałby osłonić się przed pokusami, które pragna karmić się złem? Wtem uczuł, że jednoczesnie z tymi myslami, niby w innej rzeczywistosci, istniał w nim jakis nieokreslony i nieuchwytny głos. Miał takie wrażenie, jakby czegos zapomniał.
Poderwał się z krzesła nieopanowanym ruchem i tak szybko cofnał się w stronę okna, że nie zauważył nawet, kiedy Michas także wstał. Wzrok jego przykuł duży krzyż odcinajacy się od pobielanej sciany ciemnym, chropowatym drzewem. Sewerym zdziwił się, że dopiero teraz go dostrzegł. Chociaż krzyż wisiał na wprost wejscia, dokładnie pamiętał, iż gdy wszedł do pokoju, sciana wydała mu się pusta.
Po krótkiej ciszy nowe natarcie wiatru zabrzmiało wzmożonym natężeniem, jakby spętane nocne siły wszystkie razem zerwały się z uwięzi i podobne skrzydlatym szatanom spadły gniewnym kłębowiskiem na ziemię.
Seweryn drgnał. Zdał sobie nagle sprawę, jaki to głos przed chwila dawał w nim o sobie znać. Usłyszał wyraznie słowa, których kiedys, gdy przystępował po raz pierwszy do komunii, uczył się na pamięć: Panie, nie jestem godzien, abys wszedł pod dach mój, ale rzeknij słowo, a będzie zbawiona dusza moja. Usłyszał to zdanie nasycone tym samym przelotnym wzruszeniem, z jakim je wówczas za kapłanem powtarzał. Ujrzał biały ornat triumfujacy czerwienia krzyża, złoty kielich a wyżej monotonny nieomal dotykalny szept księdza: Corpus Domini nostri Jesu Christi custodiat animam tuam in vitam aeternam.
Ocknał się usłyszawszy głos chłopca. Ale nie zrozumiał słów. Spojrzał w jego stronę:
- Mówiłes cos?
- Wychodzi już pan? - spytał tamten z akcentem zawodu.
Seweryn powtórzył machinalnie:
- Czy wychodzę?
I niespodziewanie ożywił się.
- Nie, oczywiscie, że nie wychodzę! Skadże? Nawet mi to do głowy nie przyszło. Co za pomysł! Obiecałem ci przecież opowiedzieć... No i cóż mi się tak przypatrujesz, jakbys ducha zobaczył?
Michas zbladł i cofnał się.
- Dziwnie pan tak teraz wyglada...
Seweryn rozesmiał się hałasliwie.
- Ja dziwnie? Wydaje ci się, mój mały. Dlaczegóż miałbym dziwnie wygladać.
Przeciagnał jednak niespokojnie dłonia po twarzy, jakby chciał siebie w ten sposób sprawdzić. Cos go musiało zastanowić, bo szybko nachylił się w stronę lampy.
- Chodz no tutaj! - skinał na chłopca.
Michas zbliżył się.
- Co dziwnego zobaczyłes we mnie? No, mów! Słyszysz? Czego stoisz i gapisz się? Masz mi w tej chwili powiedzieć. Co jest we mnie dziwnego?
Nie mogac się doczekać odpowiedzi, chwycił Michasia za rękę
rynek mieszkaniowy nieruchomości
firmy budowlane
kamienica
mieszkanie
|
